You are currently viewing آیا می دانستید کلمه قرنطینه از کجا آمده است؟

آیا می دانستید کلمه قرنطینه از کجا آمده است؟

در زمان طاعون در اروپا، کشتی‌ها بمدت 40 روز در کنار بنادر می‌ماندند و مسافران را پیاده نمی کردند، واژه «قرنطینه» از همان گرفته شده است.
در ایتالیایی «quaranta giorni»معنی«40 روز» می دهد.

کلمه “قرنطینه” از کلمه ایتالیایی “چهل روز” آمده است.
به لطف ویروس کرونا، کلمه «قرنطینه» با افزایش فراوانی در گزارش‌های خبری و گفتگوهای روزانه ظاهر می‌شود. اما این کلمه از کجا آمده است؟

این اصطلاح از “quaranta giorni” به معنای 40 روز گرفته شده است و به قرن چهاردهم باز می گردد، زمانی که شهر دوبرونیک، اکنون در کرواسی، تحت حاکمیت ونیزی ها بود. طاعون بزرگ، همانطور که در آن زمان شناخته می شد، اروپا را ویران می کرد. به عنوان نوعی حفاظت، دوبرونیک اعلام کرد که همه کشتی‌ها و مردم قبل از ورود به شهر باید به مدت 40 روز در انزوا باشند. بعداً از این بیماری به عنوان مرگ سیاه یاد می شود – احتمالاً به دلیل تاریکی که به همراه داشت، اگرچه برخی اعتقاد دارند که “سیاه” به کبودی وحشتناک تیره پوست به دلیل خونریزی داخلی که یکی از مشخصه های بیماری است اشاره دارد.

بین سال های 1345 تا 1360 میلادی، طاعون تقریباً نیمی از جمعیت اروپا را از بین برد. علت ناشناخته بود، اما مشخص بود که بیماری مسری است. به محض اینکه قدرت گرفت، مانند آتش سوزی گسترش یافت. در میلان، پزشکان توصیه کردند که قربانیان باید به همراه اعضای سالم خانواده در خانه‌های خود محصور شوند – اقدامی که ظاهراً مؤثر بوده است، زیرا میلان کمترین میزان مرگ و میر ناشی از طاعون را در کل ایتالیا دارد.

تا سال 1894 میلادی بود که الکساندر یرسین از انستیتو پاستور فرانسه در حین بررسی شیوع طاعون در هنگ کنگ، یک باکتری را به عنوان عامل ایجاد کننده شناسایی کرد. تصور می‌شود که این باکتری که در نهایت به افتخار او Yersinia pestis نامیده شد، در آسیا منشأ گرفته است، جایی که محیطی مناسب برای کک‌ها پیدا کرده است که به راحتی آن را از طریق نیش خود منتقل می‌کند. از آنجایی که کک‌ها موش‌ها و موش‌ها را آلوده کردند، جوندگانی که مسافران معمولی کشتی‌ها بودند، این بیماری در سراسر مدیترانه و اروپا گسترش یافت.

عفونت با این باکتری می تواند اشکال مختلفی داشته باشد که “طاعون بوبونیک” بدنام ترین آن است. این اصطلاح از زبان یونانی برای “کشاله ران” به دلیل تورم های مشخصه غدد لنفاوی به ویژه در کشاله ران، ناحیه ای نزدیک به پاها، جایی که گزش کک ها در آن به احتمال زیاد رخ می دهد، سرچشمه گرفته است. در “طاعون سپتی سمیک” و “طاعون پنومونی”، باکتری ها وارد جریان خون می شوند و می توانند از فردی به فرد دیگر منتقل شوند، به خصوص اگر سرفه با طاعون ذات الریه همراه باشد.

زمانی که علم نمی تواند توضیحی برای یک پدیده بیابد، خرافات و حقه بازی برای پرکردن خلأ هجوم می آورند. و مطمئناً هیچ توضیح علمی برای طاعون در قرن چهاردهم وجود نداشت. کلیسا حکم داد که مرگ سیاه مجازات گناه انسان است. جذامی ها به دلیل علائم ظاهری شان که شبیه طاعون بود، و همچنین صف بندی های نجومی و فوران های آتشفشانی سرزنش شدند.

«فلاژلن‌ها» بر این باور بودند که می‌توان با برهنه شدن تا کمر و شلاق زدن به هنگام راهپیمایی از شهری به شهر دیگر، از مجازات خدا جلوگیری کرد. یهودیان نیز به اتهام مسموم کردن چاه ها هدف قرار گرفتند. بسیاری از جوامع یهودی در اروپا به امید پایان دادن به طاعون نابود شدند. در کلن هزاران یهودی پس از متهم شدن به شروع طاعون زنده زنده سوزانده شدند. گربه های سیاه نیز قربانی شدند. تصور می شد که آنها جادوگرانی به شکل حیوانی هستند که مردم را طلسم می کنند. از آنجایی که گربه ها دشمن طبیعی موش های ناقل بیماری بودند، شکار آنها در واقع شیوع طاعون را افزایش داد.

تا جایی که درمان انجام شد، هیچ کدام وجود نداشت. از آنجایی که طاعون اغلب با بوی وحشتناکی همراه بود، مردم با گل در زیر بینی خود راه می رفتند تا از بوی بد و بیماری جلوگیری کنند. این البته هیچ کاری نکرد. همچنین سوزاندن چوب های معطر برای پاکسازی جو انجام نمی شود. تلاش‌های دیگر برای رفع «هوای بد» شامل به صدا درآوردن زنگ‌ها و شلیک تفنگ‌ها بود. پرندگان را در داخل خانه رها می کردند تا بال زدن آنها آفت را از بین ببرد. حمام کردن، مانند مصرف روغن زیتون خطرناک است. و یکی از عجیب ترین توصیه هایی که به مردان داده شد این بود که اگر برای جان خود ارزش قائل هستند باید عفت خود را حفظ کنند. ظاهراً چنین توصیه ای به زنان نشده است.

این باور که بوی خوش تا حدودی کمک می کند تا قرن هفدهم ادامه داشت، زمانی که طاعون بزرگ بار دیگر لندنی ها را به وحشت انداخت. قافیه کلاسیک کودکان در مورد “جیب پر از پوزی” به آن زمان برمی گردد. پوزی ها گل بودند، اما همانطور که اشعار نشان می دهد، در برابر “حلقه گل سرخ”، جوش های رز رنگی به شکل حلقه ای در اطراف گزش کک، کار چندان خوبی نداشتند. نتیجه بیماری مشخص بود: «آتیشو، آتیشو، ما همه زمین می خوریم». و حدود 100000 شهروند لندن این کار را کردند.

نگه داشتن سیر در دهان، چرخاندن سرکه یا سوزاندن گوگرد برای خلاص شدن از شر “هوای بد” هیچ فایده ای نداشت. همچنین تصور می شد که سیگار محافظت کننده است و حتی کودکان را مجبور به کشیدن تنباکو می کردند و تهدید می کردند که در صورت عدم استفاده از آن، شلاق می زنند.

موارد طاعون هنوز هم امروزه رخ می دهد، اما نادر است. اولین درمان موثر در سال 1932 با ظهور داروهای سولفونامید ظاهر شد، اما امروزه درمان استاندارد به شکل آنتی بیوتیک هایی مانند استرپتومایسین، کلرامفنیکل، تتراسایکلین و فلوروکینولون ها است.

متاسفانه امکان استفاده از این باکتری به عنوان نوعی جنگ بیولوژیکی وجود دارد. در واقع، شناخت ماهیت مسری طاعون منجر به اولین نمونه جنگ بیولوژیک در سال 1347 شد، زمانی که مغول ها در حمله به شهر کافه کریمه، اجساد قربانیان طاعون را بر فراز دیوارهای شهر منجنیق کردند. اخیراً، در سال 1940، یک هواپیمای ژاپنی باری از کک موش های آلوده را بر فراز یک شهر چین انداخت که باعث ایجاد طاعون محلی شد. امروزه، داستان‌هایی در مورد کشورهای مختلف منتشر می‌شود که گونه‌هایی از این باکتری را تولید کرده‌اند که به همه داروها به عنوان عوامل جنگ باکتریایی مقاوم هستند.

تا آنجا که ویروس ابولا پیش می رود، قرنطینه موثرترین راه برای جلوگیری از گسترش آن است. تاریخ نشان داده است که 21 روز قرنطینه پس از قرار گرفتن در معرض یک فرد مبتلا کافی است که دوره کمون بیماری است. اگر بعد از این مدت هیچ علامتی ظاهر نشد، نگرانی در مورد انتقال عفونت وجود ندارد. به نظر می رسد که سرایت تنها زمانی رخ می دهد که علائم وجود داشته باشد. این ممکن است در مورد ویروس کرونا صادق نباشد. به نظر می رسد که ویروس حتی قبل از بروز علائم قابل انتقال است، بنابراین در این مرحله میزان انتشار ویروس غیرقابل پیش بینی است. به همین دلیل است که برای کسانی که در معرض خطر قرار گرفته اند قرنطینه اعمال می شود.

به گیگل امتیاز دهید

دیدگاهتان را بنویسید